Λίγο ΔΔΟ, λίγο απελευθέρωση και το αγόρι μου

Διεξήχθη χθες στη Λευκωσία το Πολιτικό και Ιδεολογικό Συνέδριο της ΕΔΕΚ. Σε αυτό παρέστησαν μεταξύ άλλων ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ο Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος, ενώ απεύθυναν χαιρετισμό και εκπρόσωποι ελλαδικών κομμάτων. Η ΕΔΕΚ που από τη μια τα τελευταία χρόνια κατάφερε υπό την ηγεσία του Σιζόπουλου να μετατραπεί σε κέντρο εξερχομένων, με την διαγραφή ή την αποχώρηση δεκάδων στελεχών της κι από την άλλη είδε τα ποσοστά της να ξεφουσκώνουν στις πρόσφατες Ευρωεκλογές, ψάχνει ακόμη τον τρόπο να εξέλθει της διαρκούς κρίσης και να χαράξει νέα πορεία.

Εγχείρημα ιδιαίτερα δύσκολο, δεδομένης της παραμονής του Μαρίνου Σιζόπουλου στην αρχηγία της. Πάντως, στη βάση των ρεπορτάζ που γράφτηκαν σε σχέση με τα όσα ειπώθηκαν κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου, αντιλαμβάνεται κανείς και τη σύγχυση που επικρατεί όχι μόνο στην ΕΔΕΚ, αλλά και εντός της συγκυβέρνησης ευρύτερα. Ίσως κι ανάμεσα στην κυπριακή κοινωνία στο σύνολό της.

Προκύπτει ωστόσο και κάτι άλλο: Η ικανότητα του Νίκου Χριστοδουλίδη, να λέει κάτι χωρίς να γρατσουνάει τα αυτιά του ακροατηρίου του, αναλόγως το πού βρίσκεται.

Ο Αρχιεπίσκοπος στην ομιλία του αναθεμάτισε τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία ως λύση τουρκικών προδιαγραφών, η ίδια η ΕΔΕΚ παραμένει σταθερή στη συνεδριακή της απόφαση, να ταχθεί εναντίον της ΔΔΟ, ενώ ο Μαρίνος Σιζόπουλος κατηγόρησε όσους επιμένουν ότι θα πρέπει να επαναρχίσουν οι διαπραγματεύσεις, από εκεί που σταμάτησαν στο Κρανς Μοντάνα το 2017.

Από την άλλη ο ομιλητής που προσκάλεσαν ο πρώην υπουργός ελλαδικών κυβερνήσεων και καθηγητής δημοσίου δικαίου, Ανδρέας Λοβέρδος, απηύθυνε ομιλία με τίτλο «Διζωνική – Δικοινοτική Ομοσπονδία ως πολιτευματική βάση επίλυσης του Κυπριακού» και ανέφερε μεταξύ άλλων ότι είναι προφανές πως η θέση για λύση με βάση την αναγνώριση δύο κρατών ή η αναγνώριση διπλής κυριαρχίας, ελληνοκυπριακής και τουρκοκυπριακής, βγαίνει έξω από το πλαίσιο των αποφάσεων του ΟΗΕ για τη λύση του Κυπριακού και πως κάθε μορφής εξειδίκευση των θεσμών της διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας είναι δεδομένο πως θα διαμορφωθεί υπό το φως του Ενωσιακού Κεκτημένου.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας από την πλευρά του, δήλωσε σεβασμό στις ευαισθησίες της ΕΔΕΚ όπως και όλων των πολιτικών δυνάμεων για το εθνικό μας θέμα προσθέτοντας ότι «κοινή μας επιθυμία, ο μεγάλος στόχος της απελευθέρωσης και επανένωσης της πατρίδας μας, είναι κοινός».

«Αδιαπραγμάτευτη είναι η αξίωσή μας για τη μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας σε ένα κράτος που θα διασφαλίζει τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα των νόμιμων πολιτών του, των Ευρωπαίων πολιτών του, όπως συμβαίνει σε όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ. Διεκδικώ λύση, που θα καθιστά την Κυπριακή Δημοκρατία κανονικό κράτος, χωρίς στρατό κατοχής και χωρίς εγγυητές με επεμβατικά δικαιώματα, προσθέτοντας ότι ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των αρχών και αξιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτελούν την πυξίδα των διεκδικήσεών μας».

Σε ολόκληρη την ομιλία του την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ δεν υπάρχει ούτε μια αναφορά στη βάση λύσης του Κυπριακού και δη στη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Αλήθεια αν ο Πρόεδρος απηύθυνε χαιρετισμό στο Πολιτικο-Ιδεολογικό Συνέδριο του ΔΗΣΥ ή του ΑΚΕΛ, τι θα άλλαζε; Και για να μην μείνετε με την απορία, διαβάστε εδώ τον χαιρετισμό του Προέδρου στο διήμερο Συνέδριο του ΑΚΕΛ για το Κυπριακό, που διεξήχθη πριν από ένα μήνα. Σε εισαγωγικά μόνο μια από τις αναφορές του στο συνέδριο του ΑΚΕΛ:

«Απευθυνόμενος σε ένα κοινό με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το Κυπριακό, επιτρέψτε μου να ξεκινήσω σημειώνοντας για μια ακόμη φορά ότι ακρογωνιαίος λίθος της προσπάθειάς μας είναι η αναζήτηση λύσης του Κυπριακού εντός του συμφωνημένου πλαισίου, δηλαδή της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα όπως ορίζεται στα σχετικά ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών, με αξιοποίηση του μέχρι σήμερα διαπραγματευτικού κεκτημένου, συμπεριλαμβανομένου και του πλαισίου του Γενικού Γραμματέα (ΓΓ) των Ηνωμένων Εθνών, καθώς επίσης και των αρχών και αξιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Αυτή είναι η θέση μας, αυτή είναι η αφετηρία μας, αυτή είναι η στρατηγική μας επιδίωξη».

Αυτό δεν είναι ζήτημα μόνο του Νίκου Χριστοδουλίδη. Είναι θέμα ολόκληρης της πολιτικής μας ηγεσίας. Η έλλειψη στρατηγικής, η προσήλωση σε ένα ξεκάθαρο στόχο, η αποδοχή συγκεκριμένων Αρχών -είτε όλα αυτά είναι αρεστά από τα κόμματα και τους πολίτες, είτε όχι- είναι εκ των ον ουκ άνευ για ένα κράτος το οποίο έχει ενώπιον του Εθνικές προκλήσεις. Είναι αυτό που συχνά κατηγορούμε τους Τούρκους, πως όποια Κυβέρνηση κι αν είναι στην Άγκυρα, όποιον κι αν έχουν μαριονέτα στα κατεχόμενα, η στρατηγική δεν αλλάζει, όπως περιγράφεται και στο τέταρτο επεισόδιο του podcast 357 που μπορείτε να ακούσετε εδώ. Αντιθέτως για τη δική μας πλευρά αναλόγως του ακροατηρίου και των χειροκροτητών, στρογγυλεύει και ωραιοποιεί ή αναθεματίζει.

Ακόμα κι αν αποδεχτούμε ότι εντός Κύπρου συνηθίσαμε να καταπίνουμε αμάσητα, χωρίς να κατανοούμε και να αναλύουμε τις τοποθετήσεις των διαφόρων πολιτικών, σκεφτήκαμε ποτέ ποια μηνύματα στέλνουμε στο εξωτερικό;

---